onderweg

Zwolle

Deze week is het weer reizen geblazen.

Maandag werkte ik in Amsterdam, dinsdag in Wognum, woensdag in Wognum en Hoorn, donderdag in Amsterdam en Wognum en vrijdag in Amsterdam en Diemen.

Vandaag moet ik naar Zwolle. In 2006 waren we daar met vakantie. Ik moet zeggen dat Zwolle een prima vakantiebestemming is.

We beklommen er o.a. de Peperbus, de kerktoren bij de Grote of Sint Michaëlskerk. Dat was een hele klim, maar omdat Zwolle niet zo erg in de hoogte is gebouwd word je wel beloond met een mooi uitzicht.

Zwolle heeft veel mooie plekjes, maar één van mijn favorieten is toch wel de omgeving van de IJssel.

Daar verandert trouwens op dit moment wel veel vanwege de aanleg van de Hanzelijn, de nieuwe spoorlijn tussen Lelystad en Zwolle.

Op de foto zie je de oude verkeerbrug over de IJssel. Hij lijkt veel op de oude brug bij Vianen. Beide bruggen werden in de jaren '30 ontworpen en gebouwd, in de oorlog verwoest en enkele jaren na de oorlog weer in gebruik genomen. Het zijn in architectonisch opzicht heel wat mooiere bruggen dan de saaie nieuwe exemplaren die er aan het eind van de vorige eeuw even verderop werden gebouwd.

Op de onderste foto zie je de IJsselbrug, genomen vanuit de trein naar Amersfoort.

Yenidze

Waar is Henk nú weer terecht gekomen?

Toen ik dit voorjaar langs de Elbe fietste zag ik aan de overkant van het water een kolossale moskee. Die verwachtte ik niet in Dresden.

Nader onderzoek wees uit dat dit een voormalige sigarettenfabriek is. De naam Yenidze verwijst naar een grote tabaksplantage in het oosten van Griekenland.

Dresden was ook al rond 1900 beroemd vanwege de architectuur in het historische centrum. Daarom was het verboden om in de nabijheid van de stad industrieën te bouwen met hoge schoorstenen.

Daar had de voormalige directeur van de sigarettenfabriek, Hugo Zietz, iets op gevonden. Hij liet een fabriek bouwen in de vorm van een moskee. De schoorsteen kreeg de vorm van een minaret.

Dresden was destijds het Mekka van de Duitse sigarettenindustrie. In de Tweede Wereldoorlog werd ook dit gebouw door bommen verwoest.

In 1996 werd de restauratie van dit merkwaardige gebouw (één van de eerste staalskeletconstructies) voltooid.

Registratiesysteem

Als je een klacht indient bij de Nederlandse Spoorwegen of bij een busmaatschappij heb je grote kans dat je na ongeveer zes weken als antwoord krijgt: "We hebben uw klacht toegevoegd aan ons registratiesysteem."

Vaak maakt het niet uit wat voor klacht het is. Je moet er tevreden mee zijn dat je klacht toegevoegd is aan d'één of d'andere statistiek. Wat er vervolgens mee gebeurt is volkomen onduidelijk. Het lijkt er dus op dat registreren een doel op zichzelf is geworden.

In de gezondheidszorg en vooral in de jeugdzorg zie je vergelijkbare toestanden. Organisaties worden gekeurd op registratiesystemen. Heb je geen goed registratiesysteem, dan ben je geen goede organisatie. Hoeveel menskracht er door al die registratiesystemen aan de daadwerkelijke zorg wordt onthouden, dat wordt niet geregistreerd.

In de jeugdzorg moet men zich continu indekken en verantwoorden. In de gezondheidszorg moet steeds meer geregistreerd en verantwoord worden. Een collega vertelde dat hij alleen al 10% van zijn tijd bezig is met tijdsregistratie. Een huisarts vertelde dat ze 30% van haar tijd kwijt is met registraties voor verzekeringen. 

Jongeren die de fout in dreigen te gaan worden tegenwoordig ook geregistreerd. Als je een klacht indient heb je kans dat er een melding wordt gedaan.

Maar wat wordt er met die melding gedaan? Gaat het gewoon een sterretje of een vinkje bij een naam? Weten de jongeren zelf dat ze geregistreerd zijn? En bij wie is de naam van die jongere verder bekend?

En word je er als melder wijzer van dat er een melding is gedaan? Komt er minder overlast? Wordt de jongere aangesproken op zijn gedrag? Of is daar steeds minder tijd voor? Omdat de tijd gaat zitten in het registratiesysteem....

Langs de Vliet

Er zijn nog een paar rustige fietsroutes vanuit Leiden richting Den Haag.

Dit is er eentje, langs de Vliet. Een grotendeels autovrije route, met aan je rechterhand de Vliet.

Rare jongens, die Romeinen, want ze groeven hier een gracht. Later werd dit een belangrijke vaarroute tussen de Oude Rijn en de oude loop van de Maas.

Hoewel er in de 17e en 18e eeuw veel bedrijvigheid ontstond langs het water heeft de Vliet toch zijn landschappelijke karakter kunnen bewaren. Een deel van de bedrijvigheid was terug te vinden in windmolens. Daar zijn er nog een paar van over. De mooiste is molen De Salamander in Leiderdorp. Zie: http://henk50.web-log.nl/onderweg/2008/11/molen-de-salama.html

Op de tweede foto zie je molen de Knip. Dat was geen industriemolen, maar een poldermolen. Hij stond op instorten, maar gelukkig heeft de gemeente Voorschoten hem in volle hersteld.

Tegenwoordig fiets je een deel van de fietsroute langs de Vliet aan twee zijden langs het water, want een deel van de Vlietlanden werd onder water gezet.

Op de onderste foto zie je de plas die ontstaan is door deze inundatie.

Oppositioneel of solidair?

Er zijn mensen die het altijd opnemen voor mensen in de verdrukking.

Niks mis mee. Dat zou iedereen moeten doen.

Niet alleen in woorden, zappend op de bank, maar ook in daden.

Toch kan het wel eens goed zijn om naar de onderliggende motieven te kijken of te luisteren.

Er wordt iemand ontslagen. Wat een foute directie! iemand krijgt een onvoldoende beoordeling. Foute opleiding. Een kerkenraad neemt een besluit dat een bepaalde opvatting niet past binnen die kerk. Foute kerkenraad.

Als mensen bijna automatisch 'tegen' iets zijn lijkt het of ze solidair zijn met mensen die in hun beleving onderdrukt worden. Maar in werkelijkheid zijn ze niet solidair, maar oppositioneel.

Ze denken niet vanuit een motief om samen te werken, ze zijn tégen. Wat ze die werkgever, opleiding of kerkenraad verwijten (de baas spelen) doen ze in feite zelf ook. Dat verklaart ook waarom de ene dictatuur vaak vervangen wordt door de andere dictatuur. Iran is daar tegenwoordig een duidelijk voorbeeld van. De tégenstanders van de Sjah werden zelf de heersers zonder enig respect voor hun tegenstanders.

Werkelijk solidair zijn betekent dat aan je houding af te lezen is dat je bewogen bent. Niet vanaf de bank. Niet alleen door tégen te zijn. Door present te zijn. 

Dordrecht

Er bestaat een gezegde: "Hoe dichter bij Dordt, hoe rotter het wordt." Dat gezegde schijnt uit kerkelijke kring voort te komen.

Maar als fietser kan ik wel een beetje te beamen dat het in de buurt van Dordrecht wat rotter wordt. De kwaliteit van de fietspaden, de fietsvoorzieningen, de omwegen die je moet maken vanwege autowegen en de wachttijden voor verkeerslichten maken niet bepaald dat dit de meest fietsvriendelijke fietsomgeving is.

Maar Dordrecht is als stad een fietsstop waard. Het is één van de oudste grote steden van Nederland met een groot scala aan monumentale oude huizen en kerken. En het is een echte waterstad. Op de bovenste foto zie je het silhouet van Dordrecht vanaf de Fast Ferry naar Rotterdam.

Omdat mijn ouders jarenlang in Sliedrecht woonden ben ik weinig in Dordrecht geweest. Dat klinkt vreemd, want het zijn naburige Drechtsteden. Maar als we op bezoek bij mijn ouders gingen namen we een snelle overstap op het station van Dordt. Dan kwamen we er niet aan toe om de stad te bekijken.

Hoe de straat en de haven op de foto's heten zou ik op moeten zoeken. Maar ook naamloos geven ze een beetje een beeld van het voorname historische centrum.

Lijfstraffen en sociale interpretatie

In de discussie over de opvattingen van voorganger Gertjan Goldschmeding ging het o.a. over het geven van lijfstraffen aan kinderen.

Volgens Goldschmeding moet je je van wetenschappelijke onderzoeken en van de overheid niets aantrekken. Een tik moet niet alleen kúnnen, een corrigerende tik is zelfs een noodzakelijk onderdeel van de opvoeding.

Eerder schreef ik ook over de sociale interpretatie. Als de bus vlak voor onze neus wegrijdt, wat denken we dan over de chauffeur? Dat heeft te maken met die sociale interpretatie.

Mensen met een gebrekkige sociale interpretatie kunnen maar in één richting denken. Ze zijn vijandig in hun denken. Ze bedenken niet een alternatieve verklaring, zoals 'hij was al te laat' of 'hij heeft me niet gezien'. 

Hoe we het gedrag inschatten heeft daarna weer effect op ons handelen (Gebeurtenis > Gevoel > Gedrag). Als we denken dat de chauffeur juist expres weg reed omdát jij er aan kwam zal de drempel naar agressie sterk verlaagd worden. Mensen met een gebrekkige sociale interpretatie hebben dan ook veel sneller de neiging om met verbale of fysieke agressie te reageren. En ze hebben daarbij zelfs de overtuiging dat ze in hun recht staan.

Er is onderzoek bekend waaruit blijkt dat als kleuters regelmatig fysiek gecorrigeerd worden op hun gedrag (met een tik of een pak slaag) dat dit leidt tot negatieve sociale interpretatie. Met andere woorden: kinderen die regelmatig geslagen worden hebben de neiging om van anderen te denken dat ze het niet goed bedoelen, dat ze vijandig zijn.

Een daaruit voortkomend gevolg is dat deze kinderen vaker agressieve gedragsproblemen laten zien. Dat is geen wonder, want een negatieve sociale interpretatie vergemakkelijkt de drempel naar agressie.

Wil je een kind dat zijn omgeving als vijandig ziet, wil je dat je kind gemakkelijk agressie laat zien, dan moet je vooral fysieke lijfstraffen propageren.

Maar ik dacht niet dat dat resultaat de bedoeling van de opvoeding was..... 

Berlijn

Het was altijd een wens van ons.

Maar het regime van de DDR had het verboden. Op de fiets naar Berlijn.

Met de fiets was je niet traceerbaar, dus daar hield het regime niet van.... Maar het excuus was dat er in de DDR teveel verkeer was en dat fietsen dus te gevaarlijk was.

Pas in 2006 waren we in Berlijn. Met de fiets. Daar hadden we geen spijt van. Berlijn is een echte fietsstad.

De Muur was al ruim 15 jaar verdwenen. Slechts op een enkele plek kon je nog een stukje vinden. Toch voelde je nog steeds overal die muur die de stad in twee delen had gesplitst. De afgelopen week werden we daar weer aan herinnerd.

Bijna op de plek waar de Muur stond, vlakbij de Brandenburger Tor, is het nieuwe gebouw van de Reichstag verrezen. Door de bijzondere bouw kun je jezelf vanuit allerlei hoeken meerdere malen tegelijk op de foto zetten.

Berlijn is geen Parijs. Dat is het ook nooit geweest. Het is veel meer een gewone stad, misschien zelfs eigenlijk wel een verzameling dorpen met af en toe wat hoogbouw. En in het oosten veel Oostduitse Plattenbau. Wel verrijzen in het centrum, rond de plek waar de muur stond, veel nieuwe gebouwen.    

Vanaf de top van het gebouw heb je een mooi uitzicht over de Duitse hoofdstad.

Mocht je er naar toe gaan: neem je fiets mee. Vanwege de afstanden, én omdat Berlijn vooral een groene hoofdstad is (met goede fietsvoorzieningen).

Uitwijk

De mensen vragen mij wel eens: "Henk, kom jij wel eens in Uitwijk? "

Dat zal ik jullie zeggen. Ik ben er wel eens geweest, anders had ik deze foto's niet kunnen nemen.

Uitwijk is een dorpje in het Land van Heusden en Altena. Het ligt op een zanddonk langs de Alm. De Alm is tegenwoordig een vriendelijk stroompje, maar vroeger was het een echte rivier. Er was zelfs een veerpont van Uitwijk over de Alm naar Waardhuizen.

In Waardhuizen stond mijn wiegje. Tegenwoordig is het een kwartier lopen van mijn wiegje naar de dorpskerk van Uitwijk.

Mijn vader had een uitstekend gehoor. Hij hoorde aan de torenklok van Uitwijk hoe laat het was. Behalve 's nachts om half één, één uur en half twee, dan heb je niks aan zo'n torenklok.

De schrijfster Mink van Rijsdijk woonde in Uitwijk. Ze schreef het boek "Ik kom van Uutik en ik wit van niks" (zo hoorde ik de titel uitspreken, maar ik weet niet meer of de titel in het Nederlands of in het Brabants dialect was).

Of de mensen hier inderdaad van niks weten weet ik weer niet. Ik heb niemand gesproken en niemand bevraagd. Maar de mensen groetten mij wel vriendelijk. Van de vriendelijkheid van de mensen in dit rustige deel van Nederland kunnen we in het wilde Westen nog wel wat leren.....

 

Gebed om heroïne

"In de Naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest

Een heel goede dag, God. Dank U wel voor de rustige en warme nacht.

Ik smeek U: zegen en bescherm mij ook deze dag. Opdat ik in vrijheid kranten kan verkopen en drugs kan kopen. Bescherm en zegen mij, ook als wat ik doe illegaal is.

Help mij om iets te krijgen en deze dag te overleven, zodat ik niets crimineels hoef te doen.

Bescherm mij. Laat alles goed gaan.

Ik bid later weer tot U.

God, zegen mij. Amen en vredelievendheid....."

Aldus het ochtendgebed van Mario Krüger, een aan heroïne verslaafde man die door Berlijn zwerft.

Toen ik in Amsterdam werkte werd ik bijna dagelijks op straat aangesproken door mensen met het verzoek om geld voor brood of voor koffie. Af en toe trok ik mijn portemonnee. Maar als iemand gericht om een euro (of zelfs twee euro) vraagt geef ik niets. "Hebt u 2 euro 50 voor een hamburger?" Dankje de koekoek! Ik bepaal zelf wat ik wil geven. Zo eigenwijs ben ik nog wel.

Als ik vermoed dat iemand verslaafd is wil ik ook geen geld geven. Een verslaving wil ik niet financieren. Soms bied ik wel aan om koffie te halen of ik bied een krentenbol aan. Daar is lang niet iedereen blij mee. Het gaat natuurlijk om het geld....

Mario laat in zijn gebed een andere angst zien. Hij weet dat hij zó verslaafd is dat hij de neiging heeft om te gaan stelen als hij zijn dagelijkse shots (van 10 euro per keer) niet kan halen.

Zo op het oog heeft Mario een goede achtergrond. Een vriendelijke jongeman die nog niet (zoals veel van zijn lotgenoten) normen en waarden uit het oog is verloren. Ondanks jarenlange verslaving, zodat hij moeite heeft om nog 'goede aders' te vinden om te spuiten. Had ik hém wél een euro moeten geven 'voor koffie'?

Mario bidt wel. Hij beseft dat hij bescherming nodig heeft. Maar hij bidt niet om van zijn verslaving af te komen. Kennelijk heeft hij iedere hoop opgegeven. Als het zo door gaat zal hij als gevolg van de heroïne over een aantal jaren overlijden. Tenzij er een wonder gebeurt.....

Emmerich am Rhein

Heb je niet al vaker over Emmerich geschreven? En over deze brug?

Ja, dat klopt. Emmerich is één van mijn favoriete 'uitkijkposten' over de rivier.

De stad zelf werd in de oorlog helemaal verwoest. Slechts een paar oude gebouwen zijn in bijna oude glorie herrezen. De rest is in de bekende Duitse wederopbouw-stijl gebouwd. Degelijk en functioneel. Mooi is anders.

Maar het uitzicht op de rivier werd niet weggebombardeerd. De Rijn stroomt nog steeds zoals hij al vele eeuwen stroomt.

Deze plaatjes wilde ik jullie niet onthouden.

Na een regendag ging de zon schitterend onder. Dat leverde een paar mooie foto's op....

Waar hoor je bij: de schapen of de bokken?

"Moeten jullie wel eens iets opruimen?"

Dat vroeg de dominee aan de kinderen.

Geen van de kinderen vond opruimen een leuke klus. Trouwens, de meeste volwassenen houden er ook niet van.

De dominee gaf uit eigen ervaring meteen maar een tip: je kunt twee dozen neer zetten. In de ene doos doe je de dingen die je niet meer gebruikt of die stuk zijn. In de andere doos doe je de dingen die je wilt houden.

Dat opruimen vormde meteen het aanloopje naar de tekst. Een confronterende tekst die Jezus aan het eind van Zijn leven uitspreekt. We zijn geneigd om er over heen te lezen, maar het zijn woorden van Jezus Zélf. Hij gebruikt het voorbeeld van een boer die zijn schapen verzamelt. In Israël waren de weiden niet afgeschermd door hekken. Dus moest de boer zijn eigen schapen verzamelen en naar de schaapskooi brengen, terwijl hij de anderen achter liet.

"Waar hoor je bij, waar hoor je bij?

De schapen of de bokken?

Ga je met de herder mee?

Of blijf je zitten mokken? "

Oprecht is de verbazing van de rechtvaardigen als tegen hen wordt gezegd dat ze te eten en te drinken gaven aan mensen die het nodig hadden. Dat ze op bezoek gingen bij mensen die ziek waren en troost nodig hadden.

Jezus zegt: "Als je zorgt voor mensen die dat nodig hebben dan zorg je voor Mij".

Maar er is ook een andere kant. De mensen die zich niets van de nood van de ander aantrekken. "Verdwijn voorgoed uit mijn ogen!" zegt Jezus, "want ik had honger en jullie gaven mij niet te eten. Jullie dachten alleen aan jezelf!"

Zijn we voorbereid op de wederkomst van Jezus? We zijn druk bezig met ons pensioen, maar best kans dat we dat niet halen. Komt Jezus in 2012 terug? Ook dát kan! Heb je dan Jezus serieus genomen in je leven? Heb je geluisterd naar Zijn boodschap: zorg voor mensen die zorg nodig hebben en heb je vijanden lief?

Ben je een schaap van de kudde van de Goede Herder? Of leef je alleen voor jezelf en zit je te bokken?

Bij Rotterdam Centraal

Zoals al eerder gemeld: rond een aantal grote stations is het leven voor de eenzame voetganger een zoektocht.

Zo is het nogal een kruipdoor-sluipdoor om vanuit station Rotterdam Centraal de overkant van de weg te bereiken.

Uiteindelijk is het me gelukt. Toen kon ik deze foto van de hoogbouw bij het station maken.

Dwang, drang of ritueel?

Gisteren kreeg ik een vraag over de behandeling van dwang.

Dwang is één van de moeilijkst te behandelen gedragingen. Er zijn mensen die gevangen zitten in hun eigen dwang. Dan wordt wel gesproken over de obsessief-compulsieve stoornis. De obsessie is dat je ergens aan denkt (je móét je handen wassen). De compulsie is dat je het doet (je gáát je handen wassen).

Kenmerkend van de dwang is dat je er uiteindelijk meer gespannen door wordt. Het handen wassen lost dus niets op. Even heb je het gevoel dat er rust is in je denken, maar dat is echt maar voor even.

Veel gedrag wat in het dagelijks spraakgebruik dwangmatig wordt genoemd is dat helemaal niet. Een netjes opgeruimde kamer hoeft niets met dwangmatig gedrag te maken te hebben.

En iedereen heeft wel een aantal rituelen die hij of zij moet uitvoeren om zich lekkerder te voelen. Het zijn korte handelingen zonder veel spanning. Alleen als je ze niet uitvoert voel je je een stukje ongemakkelijker.

Die rituelen ontstaan voor een deel in de leeftijd na de kleutertijd en vinden hun wortels in de 'stel je voor dat angst'. "Stel je voor dat ik mijn zwembroek vergeet, dan moet ik.....". Een gevolg is dat je meerdere keren in je tas kijkt.

De drang is heel ander gedrag. Kenmerkend voor de drang is dat je daarna heel ontspannen bent. Bekend is de drang om weg te lopen bij verwaarloosde kinderen. En ook de drang om iets in de fik te steken bij pyromanen. Ze kunnen daarna heel relaxed bij de brand staan te kijken.

Als je zoekt naar een behandeling moet je dus eerst weten of het gedrag spanning oproept, juist tot ontspanning leidt of dat het een betrekkelijk onschuldig ritueel is. Dat laatste hoeft niet behandeld te worden. We doen het allemaal om ons een beetje lekkerder te voelen.

Halve Poes

Vandaag moest Poes weer naar de poezendokter.

Het eerste wat daar gebeurt is een controle van het gewicht. En wat blijkt: Poes is wéér afgevallen.

Eigenlijk hebben we nu nog maar een halve Poes, vergeleken met drie jaar geleden. Dat zie je op de foto.

Dat Poes nog lichter is geworden werd de Poezendokter toch een beetje te gortig. Onze bijna 15 jaar oude Poes krijgt nu meer brokjes en een medisch onderzoek aan haar poezenbroek.

Poes kreeg ook nog een prik. Niet tegen de Mexicaanse griep, maar tegen de vlooienallergie.

Daarna fietste ik naar de dokter voor een prik tegen de Mexicaanse griep.

Ik heb nog overwogen om met Poes te ruilen. Maar ik geloof niet dat dat de bedoeling was....

Zaandam

Toen ik in Zaandam op school zat kronkelde de Zaan zich tussen industrieën en af en toe een rijtje woonhuizen door.

Maar dit is de Zaan nú. De fabrieken en oude huizen langs de Oostzijde zijn verdwenen. Want ook hier blijkt het wonen langs het water zeer populair.

De Westzijde lijkt nog wel op de straat van ruim 40 jaar geleden. Winkels en woonhuizen wisselen elkaar af.

Verderop naar het westen lijkt Zaandam wel één grote bouwput. Daar wordt een enorm nieuw centrum uit de grond gestampt.

Dolni Žleb

Deze keer maar weer eens een veerpont.

Het lijkt een wat onnederlands landschap. En dat is het ook. Want niet alleen in Nederland varen veerponten.

Dit is een veerpont over de Elbe in het plaatsje Dolni Žleb ten noorden van Decin in Tsjechië.

De Elberadweg schijnt inmiddels de drukste langeafstands-fietsroute van Europa te zijn. Maar wees gerust: je kunt er in alle rust door een prachtig landschap fietsen. En je kunt nog kiezen ook: tussen de rechteroever en de linkeroever. Ik heb beide zijden uitgeprobeerd.

Hoewel er tientallen kilometers lang geen brug valt te bekennen had de veerbaas weinig te doen. Ik nam de pont ook niet, want ik had geen Tsjechische valuta bij mij.

Ik fietste gewoon een dagje de Tsjechische grens over, van Pirna via Bad Spandau naar Decin en weer terug.

Werkgeheugen (2)

Waar hadden we het ook al weer over?

O.a. over het werkgeheugen. Dat geheugen maakt het mogelijk om meerdere denkstappen tegelijk uit te voeren.

Dat staat bij oudere mensen onder druk, het loopt niet allemaal zo soepel meer. Maar ook bij kinderen zie je nogal eens problemen met het werkgeheugen. Wanneer kan het werkgeheugen van kinderen wel wat training gebruiken? (ontleend aan Beterbrein).

a) Als ze iets lezen, maar ze weten direct daarna niet meer wat ze gelezen hebben.

b) Als ze moeite hebben met groepsactiviteiten, samenspel, het wachten op de beurt.

c) Als ze niet beginnen met hun huiswerk, het begin steeds uitstellen en pas op het laatste nippertje gaan studeren.

d) Als ze altijd de tijd onderschatten die ze nodig hebben om een bepaald doel te bereiken (en dus bijvoorbeeld altijd te laat komen)

e) Als ze er niet in slagen om een grote opdracht in kleine stapjes te verdelen (bijv. bij het opruimen).

We hebben er allemaal wel een beetje last van, maar als je leven hierdoor gekenmerkt wordt dan een training van het werkgeheugen geen kwaad.

Størebæltsbroen

Dit lijkt een aardig bootreisje.

Maar we zaten gewoon in de trein.

Dit is de brug over de Grote Belt tussen Fünen en Sjaelland in Denemarken.

De vorige keer dat we deze overtocht maakten was in 1972. Toen had ik een lekke band. De bootreis was lang genoeg om de band te plakken.

De brug bestaat uit een spoorweg en een autoweg. In totaal is deze verbinding 18 km. lang. De autoweg gaat over een enorme hangbrug, de spoorlijn door een lange tunnel.

Het is opmerkelijk dat een zó dun bevolkt land zo'n enorme investering heeft gedaan in de infrastructuur. Maar hiermee werd wel het grootste deel van het land rechtstreeks verbonden met de hoofdstad. In (groot) Kopenhagen wonen 1,4 miljoen van de 5,5 miljoen inwoners van Denemarken.

Leiden Centraal

Weinig schrijftijd, dus gewoon maar weer eens een foto.

Station Leiden Centraal is één van de mooiste moderne stationsgebouwen van NS. Het staat er nog niet zo lang, maar op dit moment worden de gangen al weer gerenoveerd.

Dit is een futuristisch aandoend plaatje dat ik nam aan de voorzijde van het station.

Emotionele Intelligentie (2)

Emotionele intelligentie is iets anders dan het niveau van sociaal-emotioneel functioneren.

In het werk in de gezondheidszorg (maar ook in het pastoraat en het onderwijs) komt emotionele intelligentie o.a. tot uiting in de volgende aspecten:

1) Interpersoonlijke aspecten: de mate waarin je de ander begrijpt en respecteert

2) Adaptatie: waarnemen en kunnen veranderen als de omstandigheden dat noodzakelijk maken

3) Zicht op de eigen emoties: de manier waarop je je eigen emoties hanteert en de wijze waarop je zicht hebt op je eigen grenzen.

4) Stress-management: druk en drukte kunnen ervaren en daarmee om kunnen gaan.

5) Algemene stemming: de mate waarin je plezier hebt in je werk, een positieve en optimistische werkhouding hebt en gemotiveerd bent.

Dat is nogal wat. Enerzijds heeft het te maken met je eigen kwaliteiten. Anderzijds ook met de rugdekking die je van de organisatie krijgt om je werk naar behoren uit te kunnen voeren.

Gevallen

Als je een foto bij avond wilt maken kun je het beste een statief nemen en de foto op de timer zetten. Dan drukt hij bijvoorbeeld na 10 seconden af.

Wat je niet precies weet is wat er ondertussen gebeurt. Zo kwam er gisteren opeens een fietser in beeld.

Bij de tweede foto was hij nog steeds in beeld. Maar in een ongewenste positie. Hij was ter aarde gestort.

Gelukkkig deed het licht het nog. Ik heb de meneer weer netjes overeind geholpen. Dat lukte hem zelf niet meer.....

Woudrichem (2)

Woudrichem (ook wel Woerkom genoemd) is een echte vestingstad. Er zijn weinig plaatsen in Nederland waar de ommuring zó intact is.

Hier zie je de molen op de vestingwal van Woudrichem. Loop je even verder door, dan ben je bij de Afgedamde Maas, met aan de overkant Slot Loevestein.

De Maas werd afgedamd omdat het water van Waal én Maas soms teveel werd voor de Merwede. Toen werd de Bergse Maas als 'overloop' gegraven en sinds die tijd is het Land van Heusden en Altena eigenlijk een eiland.

Als je door de stadspoort loopt kom je bij de samenvloeiing van Maas en Waal.

Dat zie je op de onderste foto met de veerpont naar Gorkum.

Eénwoordsgehoorzaamheid

Het is een aardig woord voor galgje.

Voorganger Gertjan Goldschmeding gebruikte het in zijn opvoedingscursus.

Hij vindt dat ouders veel te moeilijk doen over de emoties van hun kinderen. Sommige ouders verklaren volgens hem een heel jaar lang het huilerige gedrag van hun kinderen uit de tandjes die door moeten komen. Doe daar maar niet moeilijk over, vindt Goldschmeding, dan is het zó weer over.

Andere ouders zitten er over in dat hun kind het emotioneel moeilijk heeft met de geboorte van een broertje of een zusje. Geen enkele aandacht aan besteden, vindt hij. Zo'n brusje in het gezin, dat is gewoon een feest. Als het kind dat maar ervaart zal hij geen moeite hebben met de komst van een kleintje in het gezin.

Goldschmeding vindt dat je als ouders moet bepalen. Geen discussie. Eén woord is genoeg. Dat is dus dat woord voor galgje. Kinderen zijn er op uit om rebellie te plegen. Haardracht en kleding zijn van die signalen van verzet. Daar moet je als ouder niet in mee gaan! Jij bepaalt!

De emotie van ouders kan het gedrag van kinderen versterken. Een emotionele reactie op het huilen van het kind versterkt vaak het huilgedrag. Het is ook waar dat teveel gedrag verpsychologiseerd of vermedicaliseerd wordt (alles moet een oorzaak hebben, dat verklaart mede de hausse aan kinderen die een etiket mee krijgen).

Maar zoals Goldschmeding het verwoordt.... Dat past wél in een cabaret, om ouders een spiegel voor te houden. Ik zie het Brigitte Kaandorp zó doen.

Het verhaal past niet bij de boodschap van een voorganger. Opvoeden begint met goed luisteren naar je kind (sensitiviteit). Pas als je dat goed gedaan kun je goed handelen (responsiviteit). Veel emotionele problemen bij kinderen zijn (mede) een gevolg van onvoldoende sensitiviteit van de kant van de opvoeders.

Goldschmeding slaat met zijn pedagogische dadendrang de basis van de opvoeding over. Dat heeft gevolgen voor de kwaliteit van de opvoeding. 

Henk goes Goes

Liever doe ik het niet.

Op zondag op reis gaan. Maar deze keer lukte het niet anders.

Morgen moet ik in Goes cursus geven. Ik zou nét op tijd op de plaats van bestemming kunnen zijn. Maar één overstap missen en/of een defect aan de apparatuur voor de cursus, en ik ben te laat.... Als kind kwam ik nooit te laat en als volwassene wil ik die goede gewoonte handhaven.

Daarom vandaag maar alvast op reis. Halverwege stap ik even uit de trein voor het luisteren naar mijn moeder en een dominee. Niet tegelijk, de dominee komt tussendoor. Dan zit mijn moeder netjes stil.

Wat Goes betreft: bij veel Randstedelingen is niet bekend dat de plaats een prachtig oud centrum heeft. Het heeft zelfs het predikaat beschermd stadsgezicht.

Goes heeft stille eeuwen gekend. Daarom is het centrum zo mooi gebleven. Pas in de afgelopen 30 jaar begon de stad te groeien.

Eigenlijk omvat het oude centrum twee delen: bij de haven en rond de Grote Markt. Ieder met hun eigen allure.

De foto's laten de haven en een straat met vroegere bedrijfjes bij de haven zien.

Genade en oordeel

Psalm 145 is een lofpsalm.

En dan opeens: vers 20. De Here waakt over wie Hem liefhebben, maar wie Hem afwijzen vaagt Hij weg. Eén confronterende regel, midden in een psalm waarin David verder alleen God looft en dankt.

Die andere kant van de boodschap van de Bijbel horen we liever niet. We willen wel horen dat God bij je is als je hem lief hebt, maar dat afwijzing ook voor kan komen, dat willen we niet weten.

De tekst uit Psalm 145 werd door de dominee in verband gebracht met de brief van Judas. Dat is een wonderlijke brief. Judas noemt dingen die je verder nergens in de Bijbel vindt, zoals de opstand van de engelen. Judas is er duidelijk over: hij spreekt over een oordeel.

Is God voor jou op alle dagen van de week? Of alleen op zondag en is Hij door de week voor jou een vreemde? Hoe weet je dat je God lief hebt? Dat is niet alleen genade, maar het komt ook tot uiting in je leven van alle dag.  Het besef dat je ook door de week met God door het leven gaat en de wil om te doen wat Hij zegt....

Emotionele intelligentie (1)

November is een drukke maand.

Er zijn teveel cursussen ingepland. Dat heb ik zelf gedaan, dus niemand anders hoeft zich schuldig te voelen. Maar ik heb de tijd van voorbereiding een beetje onderschat. Daar moet ik nu voor boeten. Ook de zaterdagen worden gevuld met voorbereidingen.

Een voordeel is dat je weer eens wat bijleert. Of vaker nog: dat je oude dingen opnieuw tegen komt. Zoals het thema van de Emotionele Intelligentie. In het dagelijks woordgebruik wordt dat onderwerp erg vaak onjuist gebruikt. Alsof Emotionele Intelligentie zoiets is als je staande kunnen houden, of zelfs als sociale gehaaidheid. En Emotionele Intelligentie is al helemaal iets anders dan sociaal-emotioneel functioneren.

Er zijn ook mensen die vragen om een EQ, een cijfer. Daar verwijst dat Quotiënt ook naar. Maar als je werkelijk denkt dat je emotionele 'kwaliteit' in een cijfer valt uit te drukken schort het volgens mij aan je werkelijke emotionele intelligentie. Het gaat niet om een cijfer. Het gaat om een profiel. Trouwens: een IQ zegt ook niet zoveel over het functioneren in de samenleving.

Waar ik vanmorgen mee bezig was is de vraag of een bepaalde emotionele intelligentie mede bepalend is voor de vraag of je in de zorg met complexe cliënten om kunt gaan. Er zijn mensen bij wie je van tevoren al bijna in kunt schatten dat ze vast zullen lopen. Bij anderen denk je: die gaan het redden. Maar hoe komt het dat je zo'n idee ontwikkelt?

Martine was een vroegere cliënt van mij. Als er een nieuwe medewerker op de woning kwam zei ze binnen een half uur: "Jij redt het hier niet." Of: "Jij mag blijven". Eigenlijk altijd kreeg ze gelijk. Ik heb daarom nog wel eens voorgesteld om haar bij personeelszaken aan te stellen.....

Martine had een bepaalde intuïtie ontwikkeld. Daarbij had ze een ervaring van honderden begeleiders gedurende het 40 jaar op instellingen moeten wonen ook mee genomen. Martine was streetwise en begeleidersresistent. Je kon haar niet om de tuin leiden met een aantal modieuze competenties....

Rotterdam Centraal

Heel wat Nederlandse stations gaan op de schop.

Maar Arnhem en Rotterdam Centraal spannen de kroon. Die stations zijn bijna helemaal van de aardbodem verdwenen. Het is een zoektocht naar de ingang. En je hebt geluk als je de uitgang weet te vinden.

Op de achtergrond zie je het hoofkantoor van Nationale Nederlanden: de Delftse Poort. Het is met zijn 150 meter één van de hoogste gebouwen van Nederland.

Ja-Nee-Ja

Peuters en kleuters vinden het soms onverdraaglijk om een nee te moeten horen.

Ze kunnen vaak nog niet het onderscheid maken tussen het 'nee' als reactie op een wens of op het gedrag én hun persoon. Een 'nee' voelt dan als afwijzing van henzelf als persoon. Dat hoort bij de sociaal-emotionele fase van de ontwikkeling.

(Ook volwassen mensen met een erg kort lontje kunnen trouwens moeilijk een 'nee' verdragen. In sociaal-emotioneel zijn volwassenen met korte lontjes soms ook het stadium van de peuter nog niet ontgroeid. Je hebt dan te maken met een emotionele peuter in het fysieke lijf (en met de kracht) van een volwassene).

Omdat een peuter zo heftig reageert op een 'nee' geef ik begeleiders wel eens het advies om met Ja-Nee-Ja te werken. "Ja, je mag wel een ijsje, Nee, nu niet, Ja, vanavond krijg je een ijsje".

Je geeft dan aan dat je de boodschap van het kind hebt gehoord en ook dat je actief hebt nagedacht wat de uitkomst is. Zo'n nee is vaak beter te begrijpen en te verdragen dan een nee dat kortaf wordt gegeven.